Śluzownica lipowa lubi kiedy jest ciepło

LIPIEC_2013_403

Śluzownica lipowa (Caliroa annulipes) to owad z rzędu błonkoskrzydłych i rodziny pilarzowatych (Tenthredinidae), którego larwy żerują gromadnie na liściach lipy. Są pokryte śluzem, na co wskazuje nazwa gatunku i w skrajnych wypadkach mogą prowadzić do przedwczesnego zamierania i usychania liści nawet na drzewie. Bardzo często atakowane są całe aleje lipowe.

Czytaj dalej „Śluzownica lipowa lubi kiedy jest ciepło”

Szarynka może szkieletować liście kalin

IMG_20180502_125932675

W maju na liściach różnych gatunków kalin można zaobserwować niewielkie, okienkowate otworki wygryzione przez larwy szkodnika z rodziny stonkowatych jakim jest szarynka kalinówka (Pyrrhalta viburni).

Choć te uszkodzenia początkowo wyglądają dość niepozornie to w sprzyjających warunkach masowe żerowanie larw może prowadzić nawet do silnego szkieletowania liści, szczególnie tych w wierzchołkowej części pędów.

Czytaj dalej „Szarynka może szkieletować liście kalin”

Mączniak prawdziwy jabłoni na gruszy

 

IMG_20180502_123232659Mączniak prawdziwy jabłoni (Podosphaera leucotricha), to jedna z najbardziej powszechnych i rozpoznawalnych chorób tego popularnego drzewa owocowego. Charakterystyczne objawy występują na liściach w wierzchołkowej części pędów, które marszczą się, zwijają i pokrywają charakterystycznym białym nalotem grzyba. Porażone pędy są zahamowane we wzroście a ich wierzchołki często zamierają. Choroba występuje powszechnie na jabłoni, ale może także porażać gruszę. Na gruszy objawy występują jednak zdecydowanie rzadziej.

Mączniak amerykański na ozdobnych krzewach owocowych

IMG_20180502_123702178

Mączniak amerykański (Sphaerotheca mors-uvae) agrestu to jeden z najbardziej uciążliwych gatunków grzybów należących do mączniaków prawdziwych. Grzyb jest dobrze znany przede wszystkim producentom agrestu a także porzeczek, gdzie co roku wymaga intensywnej ochrony. Równie często występuje na terenie ogrodów działkowych i przydomowych jagodnikach, co wymaga unikania sadzenia odmian podatnych na mączniaka amerykańskiego.

Grzyb chętnie zasiedla również porzeczki i agrest komponowane jako rośliny ozdobne, szczególnie jeśli te sadzone są w miejscach zacienionych np. pod okapem wysokich drzew. Tym samym do sadzenia w miastach także powinno dobierać się mniej wrażliwe odmiany.

 

Zwójki liściowe na ligustrach

Maj3_2013_323

Ciepła i ustabilizowana wiosenna pogoda sprzyja rozwojowi motyli z rodziny zwójkowatych. Gąsienice zwójek prowadza ukryty tryb życia i często żerują wewnątrz oprzędów sporządzonych ze zwiniętych liści. Wiele gatunków ma znaczenie ekonomiczne jako szkodniki w sadach, jagodnikach czy na winnicach. Zdarza się również, że niektóre motyle zwójkowate występują powszechnie w zieleni miejskiej. I właśnie w tym roku nadzwyczajnie dużo charakterystycznie zwiniętych liści można zaobserwować na żywopłotach z ligustru.

Czytaj dalej „Zwójki liściowe na ligustrach”

Brosznica jesionówka chętnie odwiedza żywopłoty ligustrowe

DSCF2246

Od kilku dni, we Wrocławiu, rozpoczęła już swoje loty brosznica jesionówka (Macrophya punctu-malbum). Widoczne są pierwsze ślady żerowania owada, w postaci wygryzionych „okienek” w liściach ligustru pospolitego oraz charakterystyczne odchody widoczne jako kleiste, smoliste plamki.

Czytaj dalej „Brosznica jesionówka chętnie odwiedza żywopłoty ligustrowe”

Przywrotnik żółtozielony… z brakami

IMG_20180502_133904867

Na zdjęciach można zaobserwować typowe dla wielu roślin ogrodniczych objawy niedoboru boru lub wapnia objawiające się deformacjami i zasychaniem brzegów najmłodszych liści. W tym przypadku symptomy widoczne są na przywrotniku żółtozielonym (Alchemilla xantochlora)

A poniżej, dla porównania, podobne symptomy na truskawce. Truskawka i przywrotnik to przecież ta sama rodzina różowatych (Rosaceae).

Z daglezji na świerk – słów kilka o przybyszce daglezjowej

 

Rodzina ochojnikowatych, jest w Polsce dobrze rozpoznawana w szczególności z uwagi na obecność charakterystycznych galasów (nibyszyszek) obecnych na pędach świerka pospolitego. Galasy nie są wytwarzane wyłącznie przez jeden gatunek o czym więcej można przeczytać tutaj.

Te mszyce to bardzo często gatunki zmieniające swoich żywicieli, a jednym z ciekawszych przykładów jest przybyszka daglezjowa (Gillettella coolei syn Adelges cooleyi). Przybyszka, bo przybyła do Europy z Ameryki Północnej w ślad za wprowadzaniem daglezji zielonej. W swoim naturalnym miejscu pochodzenia regularnie przenosi się z daglezji na świerki: kłujący, sitkajski oraz Engelmana. W warunkach Europy  drugim jej żywicielem jest przede wszystkim świerk kłujący, na którym owad tworzy charakterystyczne wydłużone galasy, wyrastające na wierzchołku pędów.

Przybyszka02

W Kanadzie regularnie przenosi się pomiędzy swoimi żywicielami natomiast w Europie jej biologia nieco się zmieniła i często część populacji pozostaje na daglezji bez zmiany żywiciela.

W ostatnich latach znaczenie przybyszki daglezjowej na daglezji znacznie wzrosło. W niektóre lata, białe watowate naloty świadczące o żerowaniu tego owada są tak liczne, że znacznie ograniczają atrakcyjność drzew.

Przybyszka06

Autorowi są również znane lokalizacje, gdzie rokrocznie masowe żerowanie tej mszycy silnie ogranicza przyrosty pędów a w ostateczności także przyrosty drewna. Dlaczego rosnące w bliskim, bo zaledwie kilkumetrowym sąsiedztwie zasiedlonych drzew, inne okazy daglezji radzą sobie z tym gatunkiem bez większej szkody pozostaje jedną z licznych, jeszcze niezbadanych tajemnic przyrody?.

Przybyszka07
Silnie zasiedlone drzewo daglezji (z lewej) ma wyraźnie słabsze przyrosty

Należy również pamiętać, że zarówno przybyszka jak i daglezja oraz świerk kłujący to gatunki obce dla flory i fauny naszego kraju.

 

Galasy na liściach wiązów

Sony_Kwiecień_2018602

Wraz z rozwojem liści wiązów, rozpoczyna się tworzenie galasów przez wyjątkowo ciekawy gatunek mszycy jakim jest torebnica wiązowa (Tetraneura ulmii). Jest to gatunek dwudomny co oznacza, że regularnie zmienia swoich żywicieli. Tzw. założycielki rodu wraz z rozpoczęciem żerowania stymulują tkanki do rozwoju charakterystycznych galasów, w których rozwija się kilka pokoleń owada.

Czytaj dalej „Galasy na liściach wiązów”

Ciemne plamy na liściach Aukuby

Aukuba nie lubi silnego, bezpośredniego promieniowania słonecznego. W takich niekorzystnych warunkach  najmłodsze, najbardziej wrażliwe liście często ulegają poparzeniu słonecznemu, co objawia się występowanie ciemnych, prawie czarnych plam na ich powierzchni.